Sular acıyor gecelerdir. Bir geceyi doğuruyorum karanlıktan önce, bir gecede doğarken saatler, bin bir gecede yazıyorum günlerdir yüreğimin çırpınan korkularını, sırlarını, ve sen olan her yanımı. Sol yanımdaki hüzünlere bulaşırken direnç ve öfkenin sesi, sol yanım yaralanıyor her an ve sol yanımdan bakmanın coşkusu ile dalıyorum yamalı uykularıma. Her yamasında bir sesle uyanıyorum, her uyanışımın sebebi bir küçük merhabaya olan özlem, bir küçük dokunuşta ki elleri titreten duyguların sarması içimi. Ve öylece ve suskunca geçerken saatler, içinde ki karanlığın esareti ile korkular büyüttüğümü unutmamanın verdiği rahatsızlıkla merhaba diyorum her gün.

Sular taşıyor şimdi yanaklarımda. Ve sen, ve sevdasını bulduğum karanlık gecelerin suskun ağlayan yanı yaşamın. Yüzündeki her bir gülücüğü verirken yaşama, içinde ben olanlarını özlüyorum gözlerinin. İçinde taşıdığın tüm anlamları yüceltirken, yatağında ağlayan bir ırmak gibi bakıyorum yanaklarındaki suskun gülüşüne. Düşüncen, duygun ve hislerinde boğarken yaşamın acı yanlarını, seni sen olduğun için kutsuyorum yalnızlığımda sana yönelen sözcüklerimi. Bir tufanda çaresiz kalan insanlara sunduğumuz ve gizini yalnızca bizim bildiğimiz bir çok direncin ve bir çok amacın ortak şiarı ile kucakladığımız anları düşündükçe içimdeki acıların boğuluşuna tanık oluyorum. Ve öylece taşıyorum yüreğimde seni. Suların acıması aldatmıyor beni, hiç yokta içinde insana olan güvensizlik, ve hiç kalmadı yaşama olan sancılı bakışlar. Bir özge fidanı büyüteli yüreğimde, tüm mevsimler bahar ve tüm sular ısındı yüzmek isterse çocuklar üşümesin diye. Bir özge fidana vurdu yüreğim, birde başı ışıklı dağlara. Yamaçlarındaki haylaz hala asılı kalan uçurtmalarla bakıyor gökyüzüne elleri ile çizerken geceyi. Suların acımasına inat, iki damla katıyor yüreğinden deniz kokan saçlarını tararken her gece.


Sular çürüyor bakışlarımda, öncesini ve sonrasını unuttuğum bir sürü anı arasında kelimeler yaralarken karanlık geceleri, dönüşü olmayan yolculuklar özlemi ile tutuşuyor saatler, bir gidişe gebeyken yaşam, yenileri ve hiç olmayan ama olmayacağına garanti getiremediğimiz bir tufanın arefesinde şiirlere çalıyor yüreğimdeki suskunluğun sarhoşluğu. Kaçtıkça uzaklaşan ve her uzaklaşmasında bir kez daha doğuran kendisini, her doğumunda da ille yaşam diyen bir küçük çocuğun meme özlemi gibi sarıyor gecenin içinde bir garip yitirilmişlik öyküsü.