o kadar kibardı ki
içlerindeki aşk duygusu
süssüz sevdiler
yeminliydi sözcükler sensiz asla
unuttu tarih tarifi kalmadı sokakların
isimler, zamirler ve krokilerde buluşma noktaları
kibirsiz bir sevdaydı ne yana gitse kaybolurlar dı
insanlık selinde kimseden habersiz
öfkeli susuşlar gibiydi tarihin koynunda
öylece geçip gittiler hepsi

düşüncenin içinde kalan hislerde
yabancı bahar rüzgarlarına taşıdı ömrünü
ve bildi ölmesini tüm kelebekler
sesler odaduvarlarında yankılandı
yalnızlardı yaşamlarına
kalabalıklara inat yalnız...
susadı gökyüzü... hasret deniz...
kutsadı en büyük yangınları
ülkem gibi yandı göğüsleri
dövüşe dövüşe kavruldu gülüşleri

o kadar sıradan
o kadar gerçekti ki yaşadıkları
sabahlara kadar sevişmelerin içinde
yürek işçileriydi
yorulmadılar susmadılar
fısıltıylada olsa susmayacaklardı
konuştular en bilge susumlarında
tarih anladı onları ancak
ve zaman sorguladı

hoşgelmişliğin içinde
hoşçakallı sohbetler düşmediler
ve şimdi martı kanadını
buz beyazı çiğ taneleri yaşamları

hem biliyormusunuz!
onlar sevdiler ancak birbirlerini...